Koliko su lekari objektivni u identifikovanju problema gojaznosti?


Koliko su lekari objektivni pri dijagnozi problema s težinom?

U januarskom broju časopisa „Obesity“ objavljena je zanimljiva studija vezana za gojaznost, njenu prevenciju i tretman, koja je otkrila da je spremnost lekara da na nju ukaže, prepiše dijetu ili veću fizičku aktivnost u velikoj meri uslovljena izgledom, odnosno viškom kilograma samog lekara.

Koliko su lekari objektivni pri dijagnozi problema s težinom?

Anketom sprovedenom na uzorku od 500 lekara opšte prakse na teritoriji Sjedinjenih Američkih Država, utvrđeno je da je BMI (Body Mass Index – indeks telesne mase) lekara dobar pokazatelj da li će se sa gojaznim ili pacijentom sa viškom kilograma uopšte razgovarati o dijeti i mršavljenju ili ne. Oni sa BMI-om u normalnim granicama, koja se kreće između 18.5 i 25 (dobija se kada se telesna masa osobe u kilogramima podeli kvadratom njene visine u metrima), to su činili mnogo češće od onih čiji ih BMI svrstava među osobe sa preteranom težinom (25-30) ili gojazne (30+) – 30% u odnosu na 18%. Takođe, lekari sa normalnim BMI-om su imali veće samopouzdanje u sopstvenu sposobnost da preporuče odgovarajuću dijetu ili fizičku aktivnost svojim pacijentima – 53% i 56% u odnosu na 37% i 38% onih sa BMI-om većim od 25.

Veći procenat lekara sa normalnim BMI-om verovao je da su gojazni pacijenti manje skloni da poslušaju savet lekara vezan za mršavljenje ukoliko je on i sam gojazan – 80% u odnosu na 69%. Takođe, veći procenat njih smatra da lekari treba da ujedno budu i modeli zdravijeg života – da održavaju normalnu težinu i redovno vežbaju –  72% i 73% u odnosu na 56% i 57%, mada nije najjasnije da li je ovde u pitanju sklonost jednih da ističu važnost ovog faktora ili drugih da tu važnost umanjuju.

Možda najzanimljiviji rezultati istraživanja tiču se relativnog odnosa težine lekara u odnosu na njihove pacijente. Naime, ukoliko je percepcija lekara da pacijent ima veći problem sa viškom kilograma od njega samog, mnogo je veća verovatnoća da mu i postavi dijagnozu gojaznosti (čak 93% nasuprot 7%) i da uopšte započne razgovor o strategiji za njeno zaustavljanje (89% nasuprot 11%) nego u obrnutom slučaju.

Svi ovi rezultati govore da su lekari mnogo manje nego što bi se moglo pretpostaviti objektivni prilikom identifikacije problema gojaznosti i u borbi protiv nje, kao i da su oni sa normalnim indeksom telesne mase spremniji da je dijagnoziraju, daju savet vezan za dijetu i vežbanje i tom prilikom budu samouvereni i sigurni da su doneli pravu odluku.

Prethodno Nike Pro TurboSpeed - Najkijevo tajno oružje na Olimpijadi u Londonu
Sledeće 33. Somborski polumaraton - Izveštaj